I wojna światowa

„Powoli wspinał się po mundurze - tak naprawdę po kawałach szmaty posklejanej zaschniętą krwią. Mały, szaro-różowy nosek dokładnie obwąchiwał wszystko, zanim chuda łapa z ostrymi pazurami przesunie się do przodu. Zapach rozkładającej się krwi nie odstrasza. Nawet, powiedziałbym, przyciąga. Tak jakby łaknął go, jakby to on właśnie mu był potrzebny. Kolejny haust śmierdzącego zgnilizną powietrza trafia do małych, szczurzych płuc. Jest u celu. Zaczyna jeść. Zza kawałka czegoś, co jeszcze jakiś czas temu było ludzkim nosem, nie widać, co dokładnie, ale to, co kiedyś było twarzą, teraz podryguje w rytm szczurzego posiłku, jakby ten ktoś, kto jest teraz zjadany - a dokładnie to, co po nim zostało, miałby się za chwilę roześmiać, jakby drgał od tłumionego śmiechu.."