SPÓJNIK

Spójnik tylko (lub aż!) wyznacza relację między zdaniami lub ich częściami. A wybór spójnika ma w tych relacjach zasadnicze znaczenie. Wystarczy porównać a i albo, wstawić jeden z nich, potem drugi między zestawione wyrazy lub wypowiedzenia, żeby zobaczyć, jak diametralnie zmieni się sens przekazywanych treści. Jeśli powiemy, że „A, więc B”, to mamy na myśli relację wynikową, ale jeżeli mówimy „A, ale B”, to chodzi nam o treści, które się sobie przeciwstawiają.

Spójnik to część mowy, która łączy zdania lub ich części. Określając relację między nimi, spójnik może spajać lub przeciwstawiać sobie zestawione elementy.

Jest nieodmienną częścią mowy, co oznacza, że nie zmienia nigdy swojej formy gramatycznej.

Cechą odróżniającą spójniki od większości części mowy jest ponadto ich niesamodzielność znaczeniowa. Oznacza to, że same z siebie nic praktycznie nie znaczą, nośnikiem sensu stają się dopiero w kontekście, w otoczeniu innych wyrazów lub zdań.

Spójniki podrzędne łączą zdanie podrzędne z nadrzędnym, tworząc zdanie złożone.

Są to spójniki takie jak: aby, albowiem, bo, bowiem, choć, chociaż, gdyż, jeśli, jeżeli, ponieważ, skoro, że, żeby.