ANTYCZNY RZYM - LEKCJA POWTÓRZENIOWA

W antycznym Rzymie było 3 wielkich poetów, których dzieła są do dzisiaj pamiętane i czytane.

Pierwszym poetą był Wergiliusz, autor poematu "Eneida", który opowiada o początkach Rzymu. Poemat jest wzorowany na Odysei. Był pisany przez 10 lat, codziennie po jednej linijce.

Drugim wielkim poetą antycznego Rzymu był Horacy, autor "Pieśni", utworów przeznaczonych do czytania, a nie do śpiewania. Pisał także satyry (utwory ośmieszające ludzkie wady, poglądy i postępowanie) i listy. Był autorem powiedzenia "nie wszystek umrę" - to miało znaczyć, że jego poezja przetrwa i dzięki temu będzie zapamiętany.

Ostatnim wielkim poetą rzymskim był Owidiusz, autor miłosnych wierszy oraz poematu o dziejach świata od jego stworzenia.

Dzięki tym trzem wielkim poetom, język i kultura Cesarstwa Zachodniorzymskiego przetrwały do dzisiaj. Jeszcze w XIX w. ludzie powszechnie znali łacinę, dziś uznawaną za język martwy.

Starożytny Rzym powstał na 7 wzgórzach Półwyspu Apenińskiego, w krainie zwanej Lacjum, nad rzeką Tyber. Zgodnie z legendą o Romulusie i Remusie - dwóch bliźniakach wykarmionych przez Wilczycę Kapitolińską, jego początki datuje się na rok 753 p.n.e., kiedy to Romulus zabił Remusa i ogłosił się królem Italii.

Nazywany okresem rodowo - królewskim, trwał w latach 753 - 509 p.n.e. Podobno rządziło nim w tym okresie 7 królów, z których czterej pierwsi stanowią postacie legendarne, zaś trzej ostatni, postacie historyczne pochodzenia etruskiego.

W 509 r. p.n.e. mieszkańcy Rzymu obalili króla Tarkwiniusza Pysznego i ustanowili republikę (Res Publica Romana). Do władz zaliczano Zgromadzenia Ludowe, urzędników państwowych (konsulowie, cenzorzy, trybun ludowy) i senat. Trybun ludowy pełnił szczególną rolę, ponieważ miał chronić lud przed niesprawiedliwością innych urzędników.

W 49 r. p.n.e. wybitny wódz rzymski, Juliusz Cezar, wraz z wiernymi sobie żołnierzami zajął Italię, a potem kolejno obejmował najważniejsze urzędy w państwie. Ponieważ dążył do posiadania władzy absolutnej, senatorowie republiki go znienawidzili i zamordowali go 15 marca 44 r. p.n.e. (z pomocą przybranego syna Oktawiana).

Przybrany syn Cezara (w rzeczywistości jego siostrzeniec) rozpętał w Rzymie wojnę domową i wplątał się z konflikt z królową Egiptu, Kleopatrą (matką jedynego prawowitego syna Cezara). Ostatecznie, w bitwie pod Akcjum, w 31 r. p.n.e. Oktawian pokonał Kleopatrę i Marka Antoniusza (popełnili samobójstwo), by w 27 r. p.n.e. zostać 1 cesarzem rzymskim.

Starożytni Rzymianie wyznawali politeizm - wierzyli w wielu bogów. Najważniejsza była Triada Kapitolińska (Jowisz - król bogów, władca nieba i piorunów; Junona - opiekunka kobiet, rodziny i macierzyństwa; Minerwa - bogini mądrości, nauki i literatury, sztuki i rzemiosła). Bogiem wojny był Mars, bogiem mórz Neptun, boginią miłości - Wenus. Ważne były Westalki - opiekunki domowego ogniska.

Nazywany Jezusem z Nazaretu, ur. prawdopodobnie w 6 r. p.n.e., jego wyznawcy nazywali go Mesjaszem. Był pobożnym Żydem, ale stał się twórcą nowej religii monoteistycznej (wiara w jednego boga) - chrześcijaństwa. Życie Jezusa znamy z 4 Ewangelii - krótkich ksiąg Nowego Testamentu, które podają, że Jezus zaczął nauczać w wieku ok. 30 lat i swą naukę potwierdzał cudami. Skazany przez Rzymian na śmierć przez ukrzyżowanie.

Początkowo chrześcijanie byli prześladowani przez Żydów, potem przez Rzymian, ale i tak liczba chrześcijan rosła. W 313 r. cesarz Konstantyn Wielki zezwolił na swobodne wyznawanie chrześcijaństwa (Edykt Mediolański), zaś w 380 r. stało się ono religią państwową.