8.3.4.1 Daleki wschód po II wojnie światowej. Chiny

Przed II wojną światową w Chinach największe znaczenie miały dwie partie: Kuomintang (Partia Narodowo) i Komunistyczna Partia Chin (KPCh).

W czasie wojny władzę miał Kuomintang, któremu przewodził Czang Kaj-szek.

Chiny był sojusznikiem aliantów. Po wojnie miały dobre relacje z ZSRS i USA. Dodatkowo otrzymały stałe miejsce w Radzie Bezpieczeństwa ONZ.

W 1946 r. rozpoczęła się wojna domowa, którą wygrali komuniści wspierani przez Stalina.

1 października 1949 roku powstała Chińska Republika Ludowa. Przywódcy Republiki Chińskiej, Kuomintang, schronili się na Tajwanie.

Chiny stały się państwem komunistycznym z Mao-Zedongiem jako dyktatorem.

Do dziś istnieją dwa państwa Chińskie.

Chiny kontynentalne - Chińska Republika Ludowa (ChRL) oraz Republika Chińska na Tajwanie. Większość świata uznaje ChRL za oficjalne państwo Chińskie.

ChRL nadal jest państwem komunistycznym, Tajwan (Republika Chińska) jest domokratyczny.

Początkowo Mao Zedong nie wprowadzał radykalnych reform. Zmieniło się to po umocnieniu władzy KPCh.

W 1958 roku zaczęła się realizacja „Wielkiego Skoku”. Jego celem było przekształcenie rolniczych Chin w państwo przemysłowe.

Powstały komuny ludowe - wielkie samowystarczalne osady wiejskie.

Nie miałoby tam własności prywatnej, zabraniano samodzielnego przyrządzania posiłków, planowano zlikwidować instytucję małżeństwa.

Wybudowano przydomowe i przyzakładowe huty. Ludzie zmuszani byli do pracy w fabrykach zamiast na polach.

Wielki Skok zakończył się klęską. Nie udało się osiągnąć wzrostu gospodarczego, doprowadzono do kryzysu i głodowej śmierci milionów ludzi.

W 1966 roku rozpoczęto realizację rewolucji kulturalnej. Jej celem było wyeliminowanie wszystkiego, co dawne i stworzenie „nowych Chin”. Powstała Czerwona Gwardia, która realizowała założenia Mao Zedonga. Niszczono zabytki, dzieła sztuki, książki. Słowa Mao zamieszczone zostały w „Czerwonej książeczce”.

Usuwano także dawnych działaczy, przeciwników politycznych.

Część osób zostało zabitych. Niektórzy trafiali do ośrodków reedukacji, które były obozami pracy. Mieli tam zmienić swoje poglądy polityczne i w pełni zaakceptować działania Mao Zedonga.

Rewolucja kulturalna zakończyła się w 1968 roku, choć pewne jej elementy trwały do śmierci Mao w 1976 roku.