PITAGORAS

Pitagoras przyszedł na świat około roku 572 p.n.e. w Samos, w Grecji. Dorastał w duchu nauki. Później jako matematyk i filozof nie mógł pogodzić się z panującym wtedy w Grecji autorytaryzmem, więc przeniósł się do Italii. Ostatecznie osiadł w Krotonie – tam też działał jego związek pitagorejski. Za sprawą powziętych czynności naukowych miał wpływ na zarówno progres matematyczny, jak również w dziedzinie astronomii. Był twórcą postawy życiowej zwanej pitagoreizmem. Poza tym do jego wielkich osiągnięć zaliczyć trzeba twierdzenie Pitagorasa, które jakkolwiek znane wcześniej w starożytnej Babilonii, to dopiero on jako pierwszy europejskiego kręgu cywilizacyjnego potrafił twierdzenie to udowodnić.

Jego średnia geometryczna i arytmetyczna odnalazły też zastosowanie w innych dziedzinach, jak choćby w muzyce. W związku z głoszonym faktem, iż „wszystko jest liczbą”, Pitagoras uznawany był jako filozof teorii liczb, jako ten, który dostrzega relacje pomiędzy liczbami nieparzystymi a parzystymi, wśród nich natomiast wywyższał na przykład liczby niewymierne jako nośniki informacji szczególnych.

Uczniowie Pitagorasa swoje dzieła często przypisywali mistrzowi, dzięki czemu otrzymywały one wyższą rangę i były poparte autorytetem wielkiego filozofa. Posługiwał się twierdzeniem nazwanym współcześnie jego imieniem, ale dowód tego matematycznego faktu sformułowany został znacznie później.